Tweemaandelijks geeft VVM het tijdschrift "Metamorfose" uit: we geven je hieronder een beperkte reflectie. Vanaf heden kan je hier ook online een proefexemplaar raadplegen. Voor een bedrag van € 20/jaar (eerste inschrijving, vanaf het 2de jaar : € 12/jaar) bieden we u een jaargang van dit tijdschrift (6 nummers), mogelijkheid tot deelname aan de activiteiten, het volgen van de beginnerscursus, vervolgcursus, vorming, enz.

Verlegenheid, nieuwe ervaringen (verschenen in tijdschrift no ...)

Onlangs was een binnenband van mijn fiets kapot. Na inspectie bleek dat hij niet meer te maken te was. Ik naar de fietsenwinkel om een nieuwe te halen. Thuisgekomen bemerkte ik dat de nieuwe binnenband te groot was. Een niet-verlegene zou onmiddellijk terug naar de winkel gegaan zijn om deze binnenband tegen een kleiner exemplaar om te wisselen. Als verlegene was er bij mij eventjes een "blokkeren". Mezelf vragen stellen als "Wat zal die verkoper gaan zeggen? Zal hij akkoord gaan met een omruilen?". In feite drukten die vragen onzekerheid uit, dat omwisselen werd al direct als iets negatiefs gezien. Nu, ik ben teruggegaan en ik heb de binnenband omgeruild. Alles is heel vlot verlopen. Kortom, mijn "paniekreactie" is geheel onterecht geweest.
Ik heb een nieuwe uitdaging aangegaan, het versturen van lezersbrieven naar een krant. Regelmatig lees ik artikels waarmee ik het niet mee eens ben. En blijkbaar ben ik niet de enige, gezien het aantal lezersbrieven dat regelmatig in de krant verschijnt. Toch allemaal mensen die hun mening kwijt willen over een bepaald onderwerp. Zodoende heb ik ook de stap gezet. Er ging wel wat twijfel aan vooraf, maar nu ben ik toch tevreden dat ik mijn zin doorgedreven heb.

Met deze twee kleine anekdotes heb ik willen aantonen dat het afbreken van de muur die de verlegenheid vormt, steen per steen dient te gebeuren. Elk klein feit dat de voldoening geeft van "ik ben blij dat ik de stap gezet heb, al ging er soms een grote aarzeling aan vooraf" is één steen minder in de muur.

Verlegenheid en cafébezoek (verschenen in tijdschrift no ...)

Volgende situatie deed zich onlangs voor. Toen ik op het einde van een cafébezoek mijn rekening betaalde, gaf de cafébazin me te weinig terug. Nu, wie valt er over dit luttele bedrag? Ik, want ik maakte haar er onmiddellijk opmerkzaam op. Ze verontschuldigde zich en gaf me waar ik nog recht op had. De hierboven beschreven situatie doet zich niet alleen voor in een café, maar ook op de markt, in de krantenwinkel, in het grootwarenhuis,... Ik ga niet beweren dat er telkens kwaad opzet in het spel is, maar ik ben van het principe dat er geen enkele reden is om goederen/diensten duurder te betalen dan ze geprijsd zijn. Wat is nu voor een verlegene belangrijk? Dat hij/zij het drempeltje overwint van "zou ik daar wel een opmerking durven over maken?". Er zijn twee mogelijkheden:

1. Ten eerste, de verlegene onderneemt niets en probeert dan zijn geweten te sussen met de gedachte van "ach, voor dat luttele bedrag ga ik geen opmerking maken".
    
2. Ten tweede de verlegene reageert wel en zegt bij zichzelf van "het is mijn goed recht dat ik correct terugbetaald word, al gaat het maar om een habbekrats".

Vroeger koos ik voor de eerste mogelijkheid, nu resoluut voor de tweede.
Het aanspreken van personen die naast mij aan de toog zitten verloopt met wisselend succes. Uit eigen ondervinding weet ik dat ik niet te lang mag wachten om de persoon naast mij aan te spreken. Hoe langer ik wacht, hoe meer de inwendige twijfel groeit. Daarom ga ik tegenwoordig snel tot actie over. En het moet gezegd worden, het gaat steeds gemakkelijker om dat drempeltje van "zou ik wel een gesprek durven beginnen met degene die naast me zit?" te overwinnen. Die gedachte is er nog steeds bij mij. Eerlijk gezegd, meestal lukt het vrij aardig om een gesprek op gang te brengen, maar soms mislukt het ook compleet. Belangrijk is dat deze mislukkingen geen rem mogen zijn om mij terug in mijn schelp te doen kruipen. Dat ze mij niet de gedachte mogen geven van "zie je wel, door mijn verlegenheid zal ik nooit in staat zijn om vlot een gesprek te beginnen". Want dat is iets wat verlegenen vaak doen, het onrealistisch uitvergroten van de punten waar ze niet zo goed in zijn. Trouwens, het woord "mislukkingen" is relatief omdat er steeds een proberen aan vooraf geweest is. Die niet waagt, die niet wint. Wat noem ik nu mislukte gesprekken, twee voorbeelden :

• Alhoewel ik verschillende gespreksonderwerpen tracht aan te snijden, lukt het me niet een degelijk antwoord terug te krijgen. De andere persoon geeft alleen maar uiterst korte en zeer oppervlakkige antwoorden. Ik laat het gesprek dan ook stilvallen.
• De andere persoon gaat eerst vlot in het gesprek mee, maar schakelt dan over op een andere gesprekspartner. Ik denk van "tja, die persoon zal wel iets interessanter te vertellen hebben dan ik".

Belangrijk is het beseffen dat niet elk gesprek tot een succes uitgroeit. Dat is een realiteit waar niemand omheen kan. Maar het mag geen reden zijn om volgende keer geen nieuwe poging te wagen.