Lettertype

Fontsize

Login



De VVM organiseert tal van activiteiten.  Elk weekend is er wel iets te doen, gaande van wandelingen, fietstochten, etentjes, culturele uitstappen, filmavonden, enz.  Daarnaast organiseren we ook vormingsavonden, zowel door VVM-leden gegeven als door externe sprekers.  Jaarlijks gaat er een vormingsweekend door, evenals een zomerfeest (hetgeen ook een weekend beslaat) en een ledendag.  Van zodra je lid bent, ben je ook welkom op deze activiteiten.  Ze staan allemaal vermeld in ons tijdschrift en op ons forum.  Hieronder staan enkele verslagen van activiteiten.

Bezoek aan brouwerij

 

De evaluatieles voor de vvm'ers van Hasselt zat er net op en we konden ons dus niets beters indenken dan de nationale activiteit als slotactiviteit! Deze vond plaats op zondag 11 april.

Wat stond er die dag op het programma?

Om 13u30 verzamelden we aan brouwerij Ter Dolen, gelegen te Houthalen-Helchteren. We kregen er een aangename rondleiding door een amusante gids, gevolgd door een heerlijk Ter Dolen blondje, bruintje of kriekje :-) Na deze verfrissing maakten we ons klaar voor onze tweede activiteit van de dag: de namiddagwandeling!

We startten onze wandeling tegen 15u30 aan de brouwerij. Het zonnetje hadden we die dag mee! Samen wandelden we zo'n 8 km door de straten en fietspaden van Helchteren. Het was een leuke, aangename wandeling en uiteraard waren we allen blij toen we tegen 17u terug aankwamen aan de brouwerij, want we kregen honger!

Om 17u15 reden we verder naar Houthalen centrum om een hapje te gaan eten. Dit etentje was voor iedereen uiteraard het ideale moment om assertief te zijn! We hebben lekker gegeten en tegen 20u namen we afscheid van elkaar.

Om even kort samen te vatten: het was een meer dan geslaagde nationale activiteit!!

Bedankt iedereen!

Fotozoektocht

We waren met eenentwintig, de zon maar ook de regen hadden afgebeld dus onze fotozoektocht kon in bijna ideale omstandigheden van start gaan. Ons Eefje gaf op zulk een manier een voorwoordje dat omstaanders moeten gedacht hebben dat zij een professionele onthaalster was in plaats van iemand die worstelt met verlegenheid.

We gingen in het cultureel centrum van Turnhout "De Warande" van start met een bezoek aan de tentoonstelling "Festival bonjour" en "Bonjour architectes". Tja ... het zal wel aan mij liggen maar veel feeling had ik niet met die kunst. Één foto met als titel "Het Paviljoen van het tijdelijk geluk" begreep ik direct: een tentoonstellingsruimte gebouwd met 33000 gele lege bierbakken! Een tentoonstelling leent zich wel uitstekend voor wat sociale contacten: mensen lopen kriskras door elkaar en kijken dan bijvoorbeeld willekeurig met twee naar een kunstwerk. Het is een aangename manier om op deze manier een kort praatje te maken.

Nadat we in groepjes van vijf verdeeld waren en de vragen gekregen hadden, konden we aan de wandeling beginnen. Turnhout is voor mij vrij gekend maar toch heb ik veel oude dingen gezien die voor mij nieuw waren. Aan communicatie-oefeningetjes ontbrak het niet: om onze vragenlijst te kunnen oplossen, moesten we immers dikwijls Turnhoutenaars (of wie daar voor ons voor doorging) aanspreken. Nadat de laatste vraag was ingevuld, kwamen we samen in het Stadscafé om op te warmen.

 

 

 Verslag van de bowling

Op een druilerige zondag in november ging ik met 13 andere leden op pad om te gaan bowlen. Naast de vertrouwde gezichten waren er ook enkele nieuwe mensen bij. We gingen van start met een drankje om er wat beter tegenaan te kunnen. De mensen die 's avonds nog wilden blijven eten, konden alvast iets kiezen van de uitgebreide kaart. Toen we daarna aankwamen op onze bowlingbanen lagen daar bierviltjes met het zeer toepasselijk opschrift: "Hoe-knoop-ik-een-gesprek-met-een-onbekende-aan-cursus". Alsof ze het geweten hadden. Tijdens het bowlen zelf ging het meer om de gezelligheid dan dat we probeerden om de hoogste scores te behalen. Twee uur later kwamen we moe maar voldaan weer van de baan af. Daarna konden we direct aan tafel schuiven. Het eten was heel lekker en verzorgd. En zo kwam weeral een einde aan een heel geslaagde activiteit.

 

 

 

Verslag van het vormingsweekend 2010 

Wat zag ik er weer tegenop vrijdag. “Waar ben ik toch weer aan begonnen? Wat doe ik mezelf toch aan?” Vol goede moed vertrek ik naar Malle. Dit belooft geen lui-lekker-weekendje te worden, maar werken aan mezelf!

Vrijdag half 8 kom ik net op tijd aan. We zitten wat bijeen in de barruimte en meteen heb ik het al moeilijk met contacten leggen. Ik ken wel enkele gezichten van verleden jaar, maar velen zijn toch nieuw. Wegens fileproblemen rond Antwerpen wachten we nog wat op de laatkomers.

Als iedereen is gearriveerd begint Petra met haar kennismakingsspelletjes: twee rijen die zich moeten rangschikken volgens geboortedatum, schoenmaat, huisnummer,… Verder nog spelletjes met namen en als afsluiter gaan we dansen. Oei, oei, oei. Dat is nu juist niet mijn favoriete bezigheid. Met mijn rampzalig gevoel voor ritme komt dit nooit goed! Ik besluit toch maar mee te doen voor de fun… Gelukkig zijn er nog anderen die geen ster zijn op de dansvloer!

Moe van het dansen en de vele indrukken ga ik slapen. Sommigen blijven nog wat hangen aan de bar.

 

Na een ruim ontbijt zaterdag doet het goed om Renate en Ilse (begeleiders van verleden jaar en dit jaar) terug te zien. Wat gaat een jaar toch snel!

We beginnen met allerlei oefeningen in grote groep. “Contact maken” is het onderwerp van dit weekend en dat moeten we al direct doen door naar anderen toe te gaan en vragen te stellen: “Wat kom je hier doen?” “ Wat wil je meenemen?” “Waar ben je bang voor?”

We doen ook nog wat spelletjes en dansjes met stokken.

Na de middag werken we verder in grote groep. Ik schrik hiervan want verleden jaar werden we verdeeld in 2 kleinere groepen. Toch blijft het veilig en ik voel me op mijn gemak als ik zie hoe anderen ook moeite moeten doen. Achter deze verlegen mensen schuilen toch weer zo veel “mooie” persoonlijkheden met een warm luisterend oor zonder te oordelen.

De oefeningen zijn niet altijd even gemakkelijk. Het is een hele uitdaging voor mij als ik me plots als tweede persoon in de groep gooi om “mijn ding” te zeggen. Wat een opluchting! Ben ook wel wat fier op mezelf!

 

Om 20u staan Sarah en haar partner ons al op te wachten in onze ruimte. Ze gaan ons iets tonen over “Transformational Breathing”. We krijgen eerst een theoretische uitleg over onze ademhaling. We gebruiken doorgaans maar 30% van onze longcapaciteit. 70% van onze afvalstoffen verwijderen ons lichaam via de ademhaling. Er zijn 3 niveau’s van ademhaling: fysische, psychische, en spirituele. Een vrijwilliger van de groep mag op een matje plaatsnemen om een proefsessie te ondergaan. Eerst wordt de normale ademhaling bekeken en daarna bijgestuurd om de ademhaling dieper te maken. Je moet langs de mond ademen. Voor de toeschouwers is het allemaal nogal vreemd. Het wordt allemaal nogal zeer rooskleurig voorgesteld, alsof deze ademhaling alle problemen gaat oplossen: fysieke, emotionele, …

Na een korte pauze mogen we (eindelijk!) samen een oefening doen: op onze stoel gezeten geforceerde snelle uitademing via de mond, zo enkele minuten. Ik voel me toch wat “dronken” in mijn hoofd erna en tintelingen in armen , benen en handen. Best wel een aparte ervaring, maar of dit nu mijn hele verdere leven gaat veranderen,…

 

Ik neem een douche en kruip onder de wol. Deze nacht wordt het zomeruur, dus een uurtje minder nachtrust!

 

Na het ontbijt zondag “vliegen” we er weer in!

De oefening met de stokken wordt nog eens herhaald, maar dit keer met de opdracht te doen volgens je belangrijkste waardegevoel.

Hierna gaan we in groepjes van 3 à 4 nog verder in op enkele vragen. Het worden best wel diepgaande gesprekken. Het is zo mooi dat dit hier kan!

Tenslotte moeten we onszelf een belofte maken na dit weekend en deze opschrijven. Daarna worden de beloftes hardop gezegd in de groep (voor diegenen die dat wensen) terwijl ieder daarbij zijn “kaarsje” aansteekt. Een mooi moment. Het voelt zo warm en veilig aan. Prachtig hoe ieder van ons iets heeft gevonden  en hier aan zal werken.

 

We bedanken Ilse en Renate met een kaartje en bloemetje. Ze krijgen bijna de tranen in de ogen.

 

Tijdens het lekkere middagmaal van vol au vent met frietjes is het beginnen regenen… We spreken af om na het eten naar een taverne te rijden iets verder om nog iets te gaan drinken. Daar aangekomen schijnt de zon alweer! Spijtig zit de taverne vol en wandelen we een beetje verder om alles van dit mooie weekend door te spoelen. Wat een mooie afsluiter van dit weekend!

Proficiat aan alle leden! Bedankt voor het warme vertrouwen en hopelijk tot de volgende keer!

 

Verslag van het vormingsweekend 2009

“Verlegenheid als gedrag dat je ter beschikking hebt en niet als iets dat je bént.”
Toen ik in één van de vorige Metamorfoses de aankondiging van het vormingsweekend las, fronste ik toch eventjes mijn wenkbrauwen. Verlegenheid positief bekijken, terwijl verlegen mensen er alleen maar hinder van ondervinden? Ik stond er een beetje sceptisch tegenover maar tegelijkertijd wekte het mijn nieuwsgierigheid op en schreef ik me, na het nodige geaarzel over mijn deelname, tóch in. Niet denken maar doen, weet je nog?
De rit erheen tijdens het spitsuur bezorgde me de nodige hartkloppingen en maakte dat na een tijd mijn irritatie tegenover sommige andere weggebruikers en lastige verkeerssituaties, een uitweg zocht via taalgebruik dat ik hier liever niet vermeld. Maar dit werd ruimschoots goed gemaakt toen ik ter plekke arriveerde en vaststelde in wat voor een oase van rust ik het weekend mocht doorbrengen.
We verbleven in het provinciaal vormingscentrum te Oostmalle, een modern complex en een aangename en rustige werkomgeving te midden van een groot bosdomein. Voor mij was dit nieuw aangezien het mijn eerste vormingsweekend was waar ik aan deelnam. Al gauw maakte ik in de inkomhal kennis met de andere deelnemers. Geleidelijk aan kwam er meer beweging in de gangen en zag je de deelnemers met pak en zak in de richting van hun kamertje trekken.
Terwijl Ward, Michaël, Hilde en Mariette druk in de weer waren om de bar te voorzien van allerlei lekkers, kwamen de mensen één voor één de foyer binnen, allen een beetje de kat uit de boom kijkend en vol verwachtingen over wat deze eerste avond zou brengen. Eén ding was zeker, iedereen had er zin in!
Ik zat er een beetje gespannen bij. Voor mij was het de eerste keer dat ik een kennismakingsactiviteit met volwassen mensen zou begeleiden. Hoewel ik er ongelooflijk veel zin in had en gewapend was met enkele goedgekozen activiteiten, maakte ik me toch zorgen over het verloop van deze activiteit. Maar die bezorgdheid smolt gauw als sneeuw voor de zon toen we er eenmaal aan begonnen. Iedereen stelde zich helemaal open voor wat er kwam en er werd heel wat gelachen en plezier gemaakt. Vooral op het moment dat Hilde plots Ward leek te zijn en andersom. Het ijs was gebroken.
Om mekaar verder in een ongedwongen sfeer te leren kennen, maakten we die avond nog een wandeling in de buurt. Moe maar voldaan kroop ik een uurtje later in mijn bed.
De volgende dag maakten we kennis met de begeleiders van het weekend. Ze waren met twee, Ilse en Renate en namen elk de helft van de groep voor hun rekening wat het veiligheidsgevoel binnen elke groep ten goede kwam.Via goedgekozen oefeningen en een weldoordachte aanpak wisten zij van het weekend een groot succes te maken. Ze leerden ons anders naar onze verlegenheid  kijken. Je bént namelijk niet verlegen, je kan verlegen dóen; het is iets dat je hébt. Vaak schieten we als we moeten kiezen hoe we in een bepaalde situatie zullen handelen onbewust in een vast patroon. Voor verlegen mensen is dat hun verlegenheid. Het lijkt alsof we dan geen keuze hebben. Maar als je je van deze vaste patronen bewust wordt, ontstaat de mogelijkheid om te kiezen en dàt is bevrijdend. Verlegenheid is dus een gereedschap, iets dat je ter beschikking hebt. Maar je kan er ook voor kiezen om een ander gereedschap uit je koffer te halen wat leidt tot een andere uitkomst. Een eerste stap is bijgevolg eens onderzoeken welk gereedschap er allemaal in je koffer zit. 
Een zelfgekozen situatie liep als een rode draad door het weekend heen en zondagmiddag hadden we allemaal iets concreets, aangepast aan onze eigen situatie, om mee naar huis te nemen. Zo hoort het ook te zijn als je na afloop wil spreken over een geslaagd weekend. Geen weekend van veel theorie maar een weekend waarin we gewerkt hebben rond een persoonlijke situatie en die we allen in ons eigen tempo mochten doorleven. Dat we uiteindelijk met iets concreets naar huis gingen, was de kers op de taart.  Ilse en Renate, jullie hebben dat fantastisch gedaan!
Om het allemaal een beetje luchtiger te maken, kwam Mariette tijdens de voorbereiding van het weekend met het voorstel om op zaterdagavond een verrassingsactiviteit te organiseren. Tijdens de pauzes en maaltijden werd er elke keer druk gespeculeerd over wat die activiteit wel zou wezen. Maar Mariette zweeg hierover en bleef zwijgen zodat we pas tijdens de opening van deze activiteit te weten kwamen dat het om een sessie lachyoga ging. Dit werkte onmiddellijk op de lachspieren van enkele deelnemers dus veel was er niet nodig om iedereen aan het bulderen van het lachen te brengen. Een unieke ervaring! Een aanrader voor wie dit nog niet heeft meegemaakt.
Spijtig genoeg duren mooie liedjes niet lang. Zondag verzamelden we na het middagmaal voor de laatste keer in de werkruimte. Ik proefde gemengde gevoelens. Enerzijds voldoening omdat we zoveel hadden bijgeleerd, anderzijds spijt omdat het weekend zo snel voorbij was.  Ilse drukte meerdere malen haar bewondering uit voor wat wij dit weekend gepresteerd hadden en zei dat wij trots mochten zijn op onszelf. Renate voegde eraan toe dat de uitdrukking “verlegen mensen” voor leden van de VVM niet opging maar dat die beter kon vervangen worden door “mensen die iets aan hun verlegenheid doen”. Inderdaad, wie eenmaal de beslissing neemt om lid te worden van de VVM en deelneemt aan de activiteiten, heeft de eerste stap gezet om zijn verlegenheid te overwinnen. En daar mogen wij terecht trots op zijn!
Na een deugddoende wandeling in de buurt van Oostmalle, praatten we nog na op een terrasje in een unieke omgeving. En hoewel het die dag veel had geregend, op dat moment was de zon van de partij!
Dit was voor mij een unieke ervaring. Eén die ik kan toevoegen aan al die andere ervaringen in mijn leven die ik niet had willen missen en via deze weg wil ik alle mensen die hebben deelgenomen bedanken voor de fijne tijd samen. Ik hoop jullie volgend jaar weer te zien!